★ प्रेरणादायी कविता

-

 


★ मोती शिंपल्यातला...



ओल्या पुळणीतला तो गारवा

स्पंदने जागी करुनी गेला....

लाटांनी ही त्या शिंपल्याला

आनंदच दिला निराळा....


बांधील कवाडे खुले झाले

भय ही उरातूनी हटविले....

नव्या आयुष्यास प्रारंभ केला

आनंदाने मोत्याचे मन गहिवरले....


रुरळ्या वाटा राहिला एकटा

शिंपला ही मागे पहुडला....

क्षणार्धात बदलले आयुष्य

अनेक करांमधूनी तो रेंगाळला....


सुखद आयुष्य देण्या त्याला

खरे आयुष्य शिंपल्याने वेचीले....

मोती तो शिंपल्यातला अनमोल

धनीत राजापरी त्याचे सगे बनले....

                ✍️ ओंकार जगदेव वाडकर

      

★ धावून बघ...


आयुष्य आहे हे वेड्या, येतील त्या संकटांना झेलून बघ...

क्षणात तिथं लाथ मारून, त्यापुढे एकदा तू धावून बघ...


निर्दयी दगड होण्यापेक्षा, वेगळा दगड होऊन बघ...

दगडातूनही पाझर फुटतो, जरा विहीरीमध्ये डोकाऊन बघ...


शर्यतीत हार जीत होतच असते, तिला जरा आजमावून बघ...

अपयश आलं तरी समाधान मान, अन् पुन्ह्यांदा जोमान धावून बघ...


होतील अनेक वेदना बोचतील साऱ्या देहाला, तरी तू त्यांना 

गोंजारून बघ...

मदत करतील त्याही तुला, मनातून थोडं त्यांच्याशी हलकं 

होऊन बघ...


काही विचार करू नको, नसेल सुरूवात तर आत्ता सुरूवात 

करून बघ...

हार मानण्याआधी एकदा विचार कर, अन् आयुष्यात एकदा तरी 

धावून बघ...


अरे..!! पाण्यासारखं वाहून बघ, त्याच्यासारखं तू सांडून बघ...

खडकातही अंकुर ऊगवण्याची, जिद्द मनात ठेऊन बघ...

पण, आयुष्यात एकदा तरी धाऊन बघ..!!

   


★ उसनं....!!!


आंगभर कापडं द्या रहायला झोपडं द्या....

फारसं नको फकस्त पोटाला घास द्या....

 

फुटी कवडी नाय माजेकडं तेवढ जरा समजून,

फाटक्या या तलव्यांना चटक्यापासून झाकू द्या...


माजं घर ना दार मग रस्त्यावर माजं असन,

व्हय..! नकावडं तुमचं येनं जानं कधीतरी व्हवू द्या...


चंगलं नाय वाटत काचेत आमास झोपडीतचं बरं,

देनं घेनं जरा आपलं उसनं म्हनून बघू द्या...


पावसा पान्याचं काय पडतय आमच्या अंगावर,

थंडी खाते म्हनून ईस्तव आडूशाला पेटवू द्या...


हात पसरतोय मी ही करेन परत तुमास सार,

त्या वेलेला आमची ही ओळख मात्र असू द्या...


वेलेचं काय ओ.. ती ही एकदा निघून जाईल,

रस्त्यावर का होईना  त्या झोपड्यातचं मला राहू द्या...


वाटल थोडं मोप मागतोय तर एक जरूर बोला,

एवड सारं मी उसनं म्हनूनच देईन,

पण, खरं सांगतो सायब मला हे 

उसनं म्हनूनच राहूद्या..!!!

उसनं म्हनूनच राहूद्या..!!!




टिप्पण्या

टिप्पणी पोस्ट करा

If you have any questions, doubts and want to information so plz let me know..

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

आईचं पत्र हरवलं....!!

-
                         🖋️  लेखन - ओंकार जगदेव वाडकर                    एक वेळ होती जिथं नात्यांचा एकोपा जपून ठेवला जात असे. त्या काळी सामाजिक माध्यमे ही फारशा प्रमाणात नसायची पण तरी ही एखाद्याची मनापासून ओढ लागायची. त्या वेळी दरवाजावर आलेला पोस्टमन पाहताच माणस ओळखून जायची काही तरी बातमी आलीय आणि दुःख असो अथवा सुख प्रत्येकजण एकमेकांना आधार देत असे. चार शब्द भेटून बोलणं अथवा या शब्दातून बोलणं या साऱ्यांची त्या क्षणी नवलच वाटायची. कारण तेव्हा माणसाकडे वेळ ही मुबलक असायचा आणि माणसंही जोडली जायची.                 पत्राद्वारे केली जाणारी चौकशी यात ही प्रेम होत. लहानपणी एक खेळ खेळला जायचा ‘ आईच पत्र हरवल ते मला सापडलं ’ किती तरी मोठ्या प्रमाणावर आनंद देऊन जायचा आणि आज ही ती आठवण क्षणात डोळ्यासमोर उभा करून जातो असा हा खेळ होता. संपूर्ण बिनखर्चिक, कमी संख्येत अथवा जास्त संख्येत, जास्त धावपळ न करता, मोठ्या प्रमाणावर खेळला जायचा. काही सव...
अधिक वाचा

★माणूसकीच्या शोधात★

-
लेखन : ओंकार जगदेव वाडकर ★ माणुसकी म्हणजे नेमकं काय....??          आपण जन्मलो पण तेव्हा आपण कोण आहोत आणि आपल्या आजू बाजूला कोण आहे याचं काहीच भान आपल्याला नव्हतं. हळूहळू आपण मोठे झालो चालू लागलो बागडू लागलो, खेळू लागलो,रांगू लागलो घरच्यांचं बघून आपल्याला थोड्या फार प्रमाणात हालचाली कळायला लागल्या. पुढे आपण हे करु शकतो आपल्याला कुणी बोललं तर कुणी तरी आपली बाजू घेईल हा देखील अंदाज यायला लागला. कालांतराने आपण एक माणूस आहोत हे समजू लागले आत्ता मात्र माणूस म्हटलं तर थोडी फार माणूसकी आपल्याकडे असायलाच हवी ना.             माणूसकीची पहिली पायरी सुरू होते ती आपल्या घरच्यांनी आपल्या आई वडिलांनी आपल्या संगोपनासाठी वाड- वाढीसाठी निःस्वार्थी पणाने केलेले प्रयत्न, अहोरात्र झालेली मेहनत, यात सुध्दा माणूसकी असते ना.. यात ही प्रेम आहे..!! थोडक्यात काय तर, “ माणूस म्हणून जगताना आपल्या अंगात कुणाविषयी तरी असणारा मदतीचा निःस्वार्थी ठेवा जो चिरकाल टिकणारा असावा ती म्हणजे माणुसकी... "             एक प्रवास जगण्याचा अधिकार दे...
अधिक वाचा