मराठी विचारधारा

    नियम स्वतःसाठी ठेवा..            आपण असं जगताना काय करतो..?? सहजच प्रत्येक गोष्टीला जास्त महत्त्व देत असतो. कोणत्या गोष्टी केल्या तर काय होईल आणि काय नाही होणार हे सर्व. पण, हे सर्व नियम अटी सांभाळताना आपण स्वतःला हरवत असतो.त्याने काय करावं काय करू नये हा ज्याचा त्याचा प्रश्न झाला. प्रत्येकाला जे योग्य वाटत ते त्याने करावं. पण ते करताना त्यातलं चुकीचं सावट पूर्ण पांघरून जावू नये म्हणजे झालं.आत्ता कोणासाठी नियम असावे. त्याचं उत्तर आहे स्वतःसाठी मग कोणी ही असेल. आत्ता यात त्या आधी दोन गोष्टी येतात एक आवड आणि दुसरी नावड थोडक्यात, काय तर मला आवडत म्हणून मी करावं आणि समोरच्याला आवडेल का याचा विचार करणं अशा गोष्टी यात समाविष्ट होतात. नियम : -  १) स्वतःच्या मनाला रोज एक प्रश्न विचारा. २) रोज नवनवे विषय घ्या, त्यात अभ्यास करा, नवं ज्ञान मिळवायच्या प्रयत्नांत रहा. ३) कोण काय म्हणेल याचा विचार करणं सोडून द्यायचा ४) जी वेळ भेटेल मोकळा वेळ असेल ती आपली हक्काची वेळ आहे अस म्हणून सुरूवात करा. ५) यात मी माझं स्वतःचं मत सांगतो हरलो तर अनुभव मिळेल आणि जिं...

स्वतःवर विश्वास ठेवा आणि ठाम राहा..             विश्वास ही अशी गोष्ट आहे ना की, आपण जर एखाद्या गोष्टीत दाखवला तर त्या दुप्पट आपल्याला मिळतो आणि त्या गोष्टीत भक्कमपणा येतो. यात नात असू शकेल, आपली स्वप्न, आणि मुके प्राणी या सर्वात मोठा समाविष्ट घटक म्हणजे विश्वास. जो कुणी काही सांगून, कुठे काही बोलून कुणाबद्दलचा खरा विश्वास कमी होतच नाही. अशा ठिकाणी नाती, आपली स्वप्न जास्त टिकतात. आशेची किरणं तिथंच दिसू लागतात जिथं काही तरी होण्याचा विश्वास असतो. आपण एखादी गोष्ट ठरवतो आणि करताना काही दिवस अथवा महीने प्रयत्न करून सोडून देतो. आपल्याला सवय लागलेली असते की कोणती ही गोष्ट झाली तरी या जलद गतीच्या जमान्यामध्ये आपल्याला यश आपली स्वप्न ही अगदी सहज आणि जलद पूर्ण व्हावी आणि हवं ते मिळावं असं वाटतं. पण जिथं संघर्ष नाही ते यश ही चिरंतन नाही. जिथं स्वतःवर विश्वास नाही तिथं संघर्षाला ही अर्थ नाही.                  माझ्या मतांचा हेतू एवढाच आहे की, काही ही झालं तरी आपला आपल्या वर विश्वास असायला हवा.   एक तर असफल होऊ अथवा यशस्व...

  वेळ आणि ते         आपण जर म्हटलं ना मला कालच्या वेळेत काही काम करायचं आहे. तर, ते शब्दातून पूर्ण होईल पण प्रत्यक्षरित्या होण नाहीच. वेळ ही फार जलद आहे आणि एकदा निसटून गेली की कदापि न परत येणारी गोष्ट आयुष्यात गेलेली वेळ आणि दूर गेलेली माणसं कधीच परत त्यांच्या सहवासात आपलं आयुष्य येत नसतं.काही सेकंद एक पाऊल अशा पद्धतीनं आपण चालतो चालताना तोल जाईल का हे सुध्दा मनात आणत नाही आपण का तर तेवढ्या वेळेत कुठे तरी निश्चित ठिकाणी जायचं आहे. काही वेळ नाही शक्य होत पण बहुतांश वेळा आपण मागे पडतो का नाही ना.                वेळ आजवर कुणासाठी कधीच थांबली नाही. अगदी मी सुद्धा अनेक वेळ कारणांसाठी वेळेचा आधार घेतला होता. पण, हरकत नाही ज्यात आवड आहे त्यात जसा वेळ मोकळा असेल तेव्हा आपण आपली आवड आवड न ठेवता तिला थोडी सवड काढून नक्की खेळती ठेवली पाहिजे.एक झाड असत आणि त्यावर दोन चिमण्या राहतात एक तशी स्वाभाविक आणि व्यावहारिक असते. ती स्वतः स्वतःच्या कामांना प्राधान्य देत असते दुसरी थोडी अवखळ मज्जा मस्ती करणारी असते. तिला कोणती काम वेळेवर व्हावी ...

★ समस्या म्हणजे यातनांनी भरलेला डोह नव्हे...                 आपण आपल्या खऱ्या आयुष्यात पूर्ण दिवस काही ना काही करत असतो मग ऑफिस ते घर आणि घर ते ऑफिस किंवा व्यावसाय सुद्धा असू शकतो. आत्ता माणूस म्हणून जगताना काही काळ ताण यातना समस्या हे सर्व होणारच ना त्याशिवाय आयुष्य आनंदात कुणी जगत आहे अस या जगाच्या पाठीवर कुठेच घडलं नाहीय. हरकत नाही कुणी यातून बाहेर येतं तर कुणी येऊ पाहत पण कालांतराने तो बाहेर येतो. पण, काही असे ही असतात की फक्तं ही समस्या अशी आहे ते तसं आह येवढं करतात आणि तिथेच दाबून राहतात.                   आपण शालेय जीवनात अभ्यास केला आनंद व्यक्त केला बागडलो म्हणजे ते खरं आयुष्य असल्यासारखं वाटतं आणि ते खर आहे पण आत्ताला ते घडण ही अशक्य आहे. अर्थात काय वेळ काय सांगते माझ्यासमवेत पुढे चल नक्कीच मोठा होशील. लहापणापासूनच वाटायचं मोठा झालो की हे करेन ते करेन पण आत्ता त्यासाठी फारस नाही पण थोडफार अवघडल्यासारखं वाटतं. यात ही मोठा फरक आहे की लहानपणी एक ताकद एक ऊर्जा होती की मोठे पणी हे करायचं. आणि आज त्य...

★ ख़ुद को पहचानो और सबसे ज़्यादा भरोसा ख़ुद पर करो..                 आप कभी पहाड़ पर गए होंगे और वहां पर अपनी गूंज भी सुनी होगी जो बार बार गूंजती रहती हैं। उससे क्या सीख मिलती है कभी सोचा है। अगर आप ऐसा करते भी हो तो बस बाद में भूलते भी होंगे कि चल यार जाने दो कौन सोचेगा करेगा इतना। उसका मतलब होता है आप जो भी हो बस गूंजते रहो अपने लक्ष्य के पागलपन में आवाज़ एक बार दस लोगों तक पहुंच सकती है सौ या हज़ार लोगों तक नहीं पहुंच सकती। यादी आप उस आवाज़ को पूरे तन मन से इस दुनियां तक पहुंचाना चाहते हो तो उसे बार बार गूंजना ही होगा। तब कहीं जाकर वो पहाड़ियों जैसा महसूस कर सकते हो। उस आवाज़ में ना एक सरलता और निर्भय रहता हैं बस उसे अच्छे से सुनकर पहचानना है आपको और सच में ख़ुद को पहचानो और ज़िंदगी में आगे बढ़ो।                 मैंने कभी ऐसा नहीं देखा है कि मछली ज़मीन पर खेल रही है और आकाश में हिरन उड़ रहा है। ऐसा हो भी नहीं सकता क्योंकि हर एक जानवर अपने अपने अलग अलग तरीकों के कला के लिए समर्थ है। और वो वहीं करता है...

  ★ मनाची शांती कशी शोधावी अथवा मन एकाग्र कसे करावे             मन हे खुप मोठा आधार असतो तो आपल्या शरीराचा आपल्या मानसिकतेचा. मनाला शांत आणि एकाग्र ठेवण्याचा अनेक जण आपल्या आपल्या परीनं अथक प्रयत्न करतात. पण, यश यात त्यांनाच येते जे जोमान या गोष्टीचा पाठपुरावा करतात. कारण स्वप्नाचा पाठलाग करताना आणि आपले दैनंदिन जीवन जगताना आपल्याला मन शांत ठेवावं लागतं. मनाची शांती पूर्णपणे कधीच अस्तित्वात नसते मन बऱ्याचदा या गोष्टीवरून त्या गोष्टीवर फिरकत असते हा प्रवास कायम चालूच असतो. ठरवलेल्या कामामध्ये फक्तं काही क्षण फक्तं शांती मिळते आणि घेता सुद्धा येते पण अखेर तीच परिस्थिती येते की मनाला एकाग्र करण प्रत्येकाला कठीण असतं.                मन हे एक अधिकार गाजविणारा आपल्या शरीरातला असा अवयव आहे की, जो आपल्याला सत्कर्म आणि कुकर्म करायला भाग पाडतो. हे तेव्हाच शक्य होत जेव्हा आपण मनाच्या आहारी जातो. एखादी गोष्ट मिळावी म्हणून लालची बनतो. राग, क्रोध, मोह, मत्सर आणि माया ही पंचद्रिये आहेत जे मनाला शांत निखळ प्रवाहातून बाहेर खेचून ...

  ★ मोती शिंपल्यातला... ओल्या पुळणीतला तो गारवा स्पंदने जागी करुनी गेला.... लाटांनी ही त्या शिंपल्याला आनंदच दिला निराळा.... बांधील कवाडे खुले झाले भय ही उरातूनी हटविले.... नव्या आयुष्यास प्रारंभ केला आनंदाने मोत्याचे मन गहिवरले.... रुरळ्या वाटा राहिला एकटा शिंपला ही मागे पहुडला.... क्षणार्धात बदलले आयुष्य अनेक करांमधूनी तो रेंगाळला.... सुखद आयुष्य देण्या त्याला खरे आयुष्य शिंपल्याने वेचीले.... मोती तो शिंपल्यातला अनमोल धनीत राजापरी त्याचे सगे बनले....                 ✍️ ओंकार जगदेव वाडकर        ★ धावून बघ... आयुष्य आहे हे वेड्या, येतील त्या संकटांना झेलून बघ... क्षणात तिथं लाथ मारून, त्यापुढे एकदा तू धावून बघ... निर्दयी दगड होण्यापेक्षा, वेगळा दगड होऊन बघ... दगडातूनही पाझर फुटतो, जरा विहीरीमध्ये डोकाऊन बघ... शर्यतीत हार जीत होतच असते, तिला जरा आजमावून बघ... अपयश आलं तरी समाधान मान, अन् पुन्ह्यांदा जोमान धावून बघ... होतील अनेक वेदना बोचतील साऱ्या देहाला, तरी तू त्यांना  गोंजारून बघ... मदत करतील त्याही तुला, मनातून थोड...

     ★ नकारात्मक विचारातून सकारात्मक ऊर्जा कशी निर्माण करावी...?           मित्रांनो आयुष्य आहे म्हटल्यावर झटपट ही होणारच ना. जिथं संघर्ष नाही तिथं आनंदाला उधाण नाही. अगदीच आनंद सुख नसतं असं काही नसतं. पण, खरा आनंद तर तेव्हा असतो जेव्हा आपण आपली स्वप्न येणाऱ्या अडचणी संकटे यांवर मात करून मोठ्या धैर्याने सामोरे जातो आणि पुढे वाटचाल करतो. हे आयुष्य आपले आहे तर विचार आणि त्या विचारसरणीला एक मार्गदर्शक असणं ही गरजेचं असत. आपण जर बोलके नाही झालो तर आपले विचार आपले भाव हालचाल समोरच्या व्यक्तीला समजणं कठीण असतं.  पण, काही वेळा असं होताना जास्त निदर्शनात येतं की,  कोणत्याही गोष्टीचा अती विचार हा नकारात्मक दृष्टिकोन तयार करतो आणि कमजोर बनवतो. कमजोरी ही खरी ताकद असते की, तिच्या जोरावर मोठ्या धैर्याने आणि सहनशीलतेने उभे राहून आपली दिशा आपल्याला ओळखायची असते. निसर्गाची चक्रे अशी आहेत की दिवस मागून रात्र, आठवडे मागून महिने आणि महिन्यांमागून वर्ष लोटली जातात. प्रत्येकाला स्वतः मध्ये एक सकारात्मक बदल करता येणं ही एक काळाची गरज आहे आणि तशी प्रत्येकाची प...

                            🖋️ ओमकार जगदेव वाडकर             संगमेश्वर, रत्नागिरी             (७२१९४३२७०६)                                             एक गांव है जहां बहूत सारे लोग रहते है। अलग अलग चेहरे है कहीं हमशकल भी होते है ये कोई गांव दूसरा नहीं है एक हमारी दुनियां हमारा देश और उसमे राज्य और उसमें शहर और गांव। वहीं गांव जहां हम सारे लोगों का जन्म हुआ। कहीं सारी कहानी हो जाती जो हमें बहुत कुछ सिखाती हैं। और चलने पर मजबूर करती है। चाहें मन और शरीर में कितनी भी क्यों ना थकान हो पर हालात ऐसे होते है की सब भूलकर आगे जाना भी ज़रूरी होता है।बचपन से हम सारों ने एक सुना होगा की, सफ़लता प्रयासों में छुपी है। और हम सारे बहुत ऐसे कहीं फिल्मे देखते थे,कहीं कहावतें पढ़ते थे की एक आलीशान बंगला जहां गाड़ी नौकर सब कुछ है पैसा एक ऐसी चीज़ है जो कभी सफ़ल इंस...

              आयुष्यात प्रत्येकाला कुणाचा ना कुणाचा सोबती होऊन आयुष्याचा साथीदार बनून जगावं लागत. प्रत्येक व्यक्तीला आपल्या साथीदाराच्या संमतीने आयुष्य जगण्यात आनंदच वाटतो की आपला हक्काचा चेहरा कधीही आपल्यासाठी तयार असेल. मला ही असच वाटतं असावं कुणी तरी आपल्यासाठी खास, विश्वास जपणार, आपलंसं करणार अस कुणीतरी जी इथून थेट कंकोत्री पर्यंत साथ देणारी असावी. ऐकायला शब्द नवा वाटतो ना.. कंकोत्री म्हणजे मला ही नवीनच होती ज्याला आपण लग्न पत्रिका म्हणतो. जिच्या आधारे आपल्याला थोरा मोठ्यांचे, नातेवाईकांचे, आशीर्वाद आणि उपस्थिती कायम मिळते. जिच्या प्रथम पानी गजाननाचे नावारूपी दर्शन होते.             आज अनेक चेहरे आहेत अनेक व्यक्ती आहेत ज्या केवळ या कंकोत्री आधारे साथीदार बनून खऱ्या अर्थानं  आयुष्याचे भागीदार बनतात. कंकोत्री असली की, एक ठोस पाऊल असते जे सर्वानुमते मंजूर करून प्रत्येकाचं शुभमंगल सावधान होणारच असत. काही वर्षांच्या अवधीनंतर आज मला सुद्धा तुझं नाव त्या कंकोत्री मध्ये पहायचं आहे. दोघांना एकत्र यायला तोच खरा मदतीचा हात अ...

                         🖋️  लेखन - ओंकार जगदेव वाडकर                    एक वेळ होती जिथं नात्यांचा एकोपा जपून ठेवला जात असे. त्या काळी सामाजिक माध्यमे ही फारशा प्रमाणात नसायची पण तरी ही एखाद्याची मनापासून ओढ लागायची. त्या वेळी दरवाजावर आलेला पोस्टमन पाहताच माणस ओळखून जायची काही तरी बातमी आलीय आणि दुःख असो अथवा सुख प्रत्येकजण एकमेकांना आधार देत असे. चार शब्द भेटून बोलणं अथवा या शब्दातून बोलणं या साऱ्यांची त्या क्षणी नवलच वाटायची. कारण तेव्हा माणसाकडे वेळ ही मुबलक असायचा आणि माणसंही जोडली जायची.                 पत्राद्वारे केली जाणारी चौकशी यात ही प्रेम होत. लहानपणी एक खेळ खेळला जायचा ‘ आईच पत्र हरवल ते मला सापडलं ’ किती तरी मोठ्या प्रमाणावर आनंद देऊन जायचा आणि आज ही ती आठवण क्षणात डोळ्यासमोर उभा करून जातो असा हा खेळ होता. संपूर्ण बिनखर्चिक, कमी संख्येत अथवा जास्त संख्येत, जास्त धावपळ न करता, मोठ्या प्रमाणावर खेळला जायचा. काही सव...

★ गावची सफर....!!                                             🖋️ ओंकार जगदेव वाडकर

“ ती आणि तो....”             लेखन : ओंकार जगदेव वाडकर

एक आठवण दिवाळीची....                  🖋️ लेखन ओंकार जगदेव वाडकर

★ वसुबारस आणि धनत्रयोदशी                                 लेखन : ओंकार जगदेव वाडकर

★ आयुष्य एक प्रवास                लेखन : ओंकार जगदेव वाडकर

   ★ एक नवखा चेहरा               लेखन :ओंकार जगदेव वाडकर

★  थोड  काही  तिच्याविषयी......                        लेखन : ओंकार जगदेव वाडकर

★ बाप               🖋️ लेखन : ओंकार जगदेव  वाडकर

लेखन : ओंकार जगदेव वाडकर ★ माणुसकी म्हणजे नेमकं काय....??          आपण जन्मलो पण तेव्हा आपण कोण आहोत आणि आपल्या आजू बाजूला कोण आहे याचं काहीच भान आपल्याला नव्हतं. हळूहळू आपण मोठे झालो चालू लागलो बागडू लागलो, खेळू लागलो,रांगू लागलो घरच्यांचं बघून आपल्याला थोड्या फार प्रमाणात हालचाली कळायला लागल्या. पुढे आपण हे करु शकतो आपल्याला कुणी बोललं तर कुणी तरी आपली बाजू घेईल हा देखील अंदाज यायला लागला. कालांतराने आपण एक माणूस आहोत हे समजू लागले आत्ता मात्र माणूस म्हटलं तर थोडी फार माणूसकी आपल्याकडे असायलाच हवी ना.             माणूसकीची पहिली पायरी सुरू होते ती आपल्या घरच्यांनी आपल्या आई वडिलांनी आपल्या संगोपनासाठी वाड- वाढीसाठी निःस्वार्थी पणाने केलेले प्रयत्न, अहोरात्र झालेली मेहनत, यात सुध्दा माणूसकी असते ना.. यात ही प्रेम आहे..!! थोडक्यात काय तर, “ माणूस म्हणून जगताना आपल्या अंगात कुणाविषयी तरी असणारा मदतीचा निःस्वार्थी ठेवा जो चिरकाल टिकणारा असावा ती म्हणजे माणुसकी... "             एक प्रवास जगण्याचा अधिकार दे...